Produkty Ziemi Wody SłońcaPodwodne skarbymultiwitaminyProdukty roślinnekosmetyki

Artykuły

U tęgoryjców w obszarze gębowym występują zęby i podobne do noży płytki. Ranią one ścianki jelita i zasysają krew.

Larwy tasiemca karłowatego rozwijają się w ściance jelita i w miarę dorastania niszczą kosmki jelita.

Owsiki swoimi skrzydłopodobnymi wypustkami o tnących krawędziach zewnętrznych ranią śluzówkę jelita.

Włosogłówka uszkadza ściankę ślepej kiszki [wyrostka robaczkowego], przebijając ją podobnymi do nici końcówkami, znajdującymi się na jej przodzie. Dorosłe osobniki tasiemców mają na końcu główki przyssawki, bruzdy i haki. Nakłuwają nimi, tną i ranią powierzchnię jelit.

Wyrostek robaczkowy miejsce zamieszkania, które wybiera włosogłówka często ulega zapaleniu z powodu przeniknięcia do niego owsików, tęgoryjców itd. Pasożyty, walcząc o miejsce pobytu w wyrostku, zabijają się, wydzielając trujący płyn. Glisty nierzadko zatykają prześwit jelita. Mogą zablokować przewody żółciowe oraz przewody trzustkowe i przedostać się z żołądka do dróg oddechowych. Przewlekłe, chroniczne choroby dróg oddechowych (zapalenie płuc, zapalenie oskrzeli) bywają skutkiem uszkodzenia organów oddychania i wymiany gazowej przez larwy glist

Larwa glisty w płucu pasożyt w tkance podskórnej, przy braku uszkodzenia powierzchni skóry. Kontury robaka są dobrze widoczne. Zarażenie pasożytami zawsze prowadzi do cięższego przebiegu chorób zakaźnych. Choroba zawsze jest Bardziej uciążliwa, trwa dłużej i trudniej sieją leczy. Mechaniczne oddziaływanie pasożytów uwidacznia się w jaskrawy sposób podczas rozwoju pęcherza bąblowcowego, osiągającego czasem duże rozmiary i wagę kilku kilogramów. Pasożyty zagnieżdżają się w tkankach i są podobne do opuchlizny. Tasiemiec bąblowcowy (ehinokok] może uszkadzać nawet mózg, ale chorego leczyć się będzie w szpitalu psychiatrycznym lub na onkologii. Larwy tasiemca uzbrojonego powodują powstanie bąbli o rozmiarze grochu i uszkadzają tkanki serca, mózgowia i rdzenia kręgowego, oraz oka. Pasożytnicze robaki, oprócz mechanicznego uszkadzania tkanek organizmu człowieka, tworzą warunki do przedostania się mikroorganizmów oraz rozwoju zapaleń w uszkodzonych miejscach. Stany zapalne w różnych organach obserwuje się również w związku z migracją larw pasożytów. Uszkadzana jest jednolitość tkanki w miejscach przedostawania się larw (skóra, jelita, naczynia) i na drodze przemieszczania się ich po całym organizmie (jelita, naczynia krwionośne, wątroba, płuca, serce). Procesy patologiczne w tkankach, do których przedostają się larwy, postępują w miarę rozwoju pasożytów w osobniki dojrzałe płciowo. „Podczas zakażenia człowieka glistami już drugiego dnia w wątrobie pojawiają się wylewy, piątego dnia mogą występować ogniska obumierania hepatocytów [komórek miąższu wątroby). Podczas ponownego zarażenia glistami zmiany w organizmie są jeszcze cięższe-obrzęki, rozszerzenie naczyń kapilarnych, znaczne obniżenie aktywności enzymów trawiennych. Uwidacznia się ogólna dezorganizacja podtrzymywania funkcji, pojawiają się bezpostaciowe obszary, obniża się energetyczna i funkcjonalna aktywność wątroby, zaburzeniu ulegają w niej procesy wymiany. Wszystkie te zmiany powstają na tle nagłego zaburzenia krążenia krwi w wątrobie i dystrofii miąższu wątroby. Działanie chorobotwórcze wykazują jajeczka i larwy. Pasożyt rozwinięty to taki, który osiągnął dojrzałość płciową. Jajeczko lub larwa po połknięciu rozwija się albo bezpośrednio w przewodzie pokarmowym, albo migruje. Przy tym larwy pasożytów(glisty, tęgoryjca) dziurawią ściankę jelita, trafiają do żył jelitowych i wraz ze strumieniem krwi trafiają do wątroby. Z wątroby przemieszczają się do żyły dolnej, do prawej połowy serca, a potem do arterii płucnej i do płuc. Tutaj larwy rozrywają ścianki naczyń kapilarnych układu krwionośnego i przenikają do pęcherzyków płucnych, aktywnie przemieszczają się w górę do oskrzeli i tchawicy, a z niej do gardła. Larwy, mieszając się ze śliną, są połykane i trafiają do przewodu pokarmowego gdzie bardzo szybko stają się dojrzałymi pasożytami. Pasożyty powodują mechaniczne uszkodzenia naczyń krwionośnych i tkanek, co prowadzi do wylewów w miejscach uszkodzenia i sprzyja przenikaniu do organizmu drobnoustrojów chorobotwórczych. Produkty przemiany materii larw oraz ich rozkładu zatruwają podczas obumierania organizm i często wywołują alergię. Mają one właściwości antygenne: są to wydzieliny układu pokarmowego pasożytów oraz produkty rozpadu otoczki jajeczek i larw. Pasożyt i jego produkty przemiany materii są człowiekowi genetycznie obce. Ich dostanie się do krwi i tkanek wywołuje reakcję odrzucenia i wydalenia z ciała lub unieszkodliwienia tak jak w przypadku każdego antygenu. Alergie wywołują wydzielane przez pasożyta produkty przemiany materii, a także substancje, które powstają podczas rozszczepienia się otoczek jajeczek pasożytów. Najcięższe stany alergiczne powstają podczas powtórnego dostanie się substancji antygennych pasożyta, kiedy gwałtownie wzrasta wrażliwość organizmu gospodarza. Często zdarzają się zapalenia połączone z obrzękiem na skórze i śluzówce oraz powstanie zgrubiałych ognisk zapalnych czasem połączonych z obumarciem tkanki. Ogólna alergizacja organizmu rozwija się najczęściej podczas migracji larw (glisty, włosienie kręte). Zazwyczaj powiększa się i boli wątroba. Często obserwuje się zapalenie płuc, kaszel z objawami astmy, wydzielanie płynu wraz z krwią, wysypki, pokrzywki na skórze, uciążliwe swędzenie, zimny pot, spadek sił, bóle w sercu... Proszę zwrócić się do alergologa i nie usłyszą Państwo od niego ani słowa o pasożytniczej naturze alergii. Najczęściej taki lekarz; zacznie szukać alergenu czynnika, który przeszkadza pasożytowi żyć w ciele człowieka (na przykład produktów - działających antypasożytniczo) i wyłączy go ze spożywanych pokarmów. Zamiast tego będzie rekomendował mleko, rosoły mięsne... Ostre objawy zakażenia pasożytami miną, a pasożyty będą żyć sobie dalej i spładzać potomstwo.

ROBAKI A ZASOBY POKARMOWE CZŁOWIEKA

Pasożyty pożerają zasoby pokarmowe gospodarza wraz z jego krwią. Dzięki temu pomnażają swoją żywą masę i zużywają ją do wytwarzania jajeczek i larw. Stopień pochłaniania przez pasożyty krzemu-pierwiastka życia-jest katastroficznie wielki. Zjawisko to okazuje się być śmiertelnym zagrożeniem dla człowieka. Wielkie robaki (np. bruzdogłowiec szeroki, tasiemiec nieuzbrojony i uzbrojony) dla wzrostu i tworzenia odłączających się stale segmentów, pochłaniają w dużych ilościach substancje pokarmowe gospodarza. Nie mniejszą szkodę wyrządzają owsiki i tasiemce karłowate. Tasiemce pochłaniają z jelit człowieka witaminę B12, co doprowadza do zaburzenia procesu powstawania krwi. Pasożyty pobierają z organizmu gospodarza również hormony i enzymy niezbędne do zachowania zdrowia.

CHOROBY DZIECI ZWIĄZANE Z PASOŻYTAMI

Najbardziej podatne na działanie pasożytów są dzieci. Ich organizm nie jest w pełni rozwinięty, dlatego zaburzenie zdrowia wykazuje bardziej wyraźny charakter niż u dorosłych. Cieszące się z życia aktywne dziecko po zakażeniu staje się powolne, roztargnione i kapryśne. Skóra blednie, zmniejsza się apetyt. Dziecko szybko się męczy, skarży się na ból głowy. Przy zakażeniu tęgoryjcami zaobserwowano u dzieci cofnięcie w rozwoju.

Inwazja tasiemca karłowatego Jest to drobny tasiemiec, długości 1,5-2 cm żerujący w jelicie cienkim, przywiera do błony śluzowej ścian jelita za pomocą czterech przyssawek rozmieszczonych na głowie oraz :rąbki otoczonej haczykami. Ciało tasiemca podzielone jest na segmenty. Tylne są zawsze bardziej dojrzałe i większe. W nich właśnie znajdują się dojrzewające jajeczka pasożytów. Tylne segmenty są w stanie odrywać się od reszty. W jelicie ich powierzchnia ulega rozpuszczeniu i z wnętrza wydostają się jajeczka, które wydalane są częściowo z kałem. W jelicie cienkim i przechodzi w larwalną fazę rozwoju. Jajeczka tasiemca karłowatego mają zdolność do zarażania natychmiast po opuszczeniu ciała pasożytów. W ten sposób można wyjaśnić zjawisko pasożytowania wielu tasiemców karłowatych w jednym żywicielu. Liczba pasożytów w jednym człowieku może przekraczać 5-6 tysięcy.



<< Poprzednia [ 1 ] [ 2 ] [ 3 ] Następna>>